مدتی است که مد نوجوانان به طور قابل توجهی بر بسیاری از روندهای مد که می بینیم تأثیر گذاشته است. در اواسط دهه 2000، نوجوانان مجذوب ،یک سبک مد منحصر به فرد به نام سین یا صحنه شدند.
ما را در صفحه اینستاگرام دنبال کنید.
استایل صحنه چیست؟
Scene یک خرده فرهنگ مد است که در اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000 شروع شد و در اواسط دهه 2000 به طور عمده در ایالات متحده مشهور شد. افرادی که فرهنگ صحنه را دنبال می‌کردند، بچه‌های صحنه، صحنه‌باز یا مرسوم نامیده می‌شدند.
بچه‌های صحنه لباس‌های روشن و پر زرق و برق می‌پوشیدند و به موسیقی‌هایی مانند متالکور، کرانک کور، پاپ پانک و پاپ الکترونیک گوش می‌دادند. اگرچه این یک سبک مد جایگزین بود، اما در مقایسه با استایل ایمو که با شورش نوجوانان و نگرش تیره‌تر مشخص می‌شود، یک سبک شادتر بود.
موسیقی همیشه عامل محرک ظهور خرده فرهنگ ها در مد بوده است. مد صحنه تفاوتی ندارد، اگرچه نمی‌توانید ژانر خاصی از موسیقی را به عنوان متعلق به صحنه مشخص کنید. گروه‌های موسیقی پاپ/راک/الکترو آمریکایی در دهه 2000 مانند ایستگاه مترو، مدیک دروید و گروه نوجوان آلمانی ،پوپراک ،توکیو هتل همگی محرک‌های این فرهنگ بودند.
پلتفرم های رسانه های اجتماعی مانند Myspace و Bussznet که در طول دهه 2000 بسیار محبوب بودند، محبوبیت روند مد صحنه را افزایش دادند.
ویژگی های استایل صحنه
یک بچه صحنه از سبک مد مشخصی پیروی می کرد، سبک خاصی در آرایش داشت و مدل موهایش با معمولی متفاوت بود. در اینجا ویژگی های خاصی وجود دارد که مد صحنه را از دیگر سبک های مد جایگزین متفاوت می کند.
لباس های تنگ
افرادی که این سبک لباس ها را می پوشیدند که تنگ باشد. لباس های گشاد جز سبک آنها نبود. آنها مطمئن شدند که تی شرت ها تنگ و محکم و ژاکت ها بیشتر میخ دار و زیپ دار باشند.
آنها شلوار جین تنگ می پوشیدند – تقریباً به عنوان یک اصلی. از شلوارهای ساق یا جوراب شلواری، به خصوص آنهایی که رنگ های روشن داشتند، به جای شلوار جین تنگ استفاده می شد. یکی دیگر از گروه‌های محبوب شامل دامن‌های کوتاه ناز با شلوار لی با تی‌شرت‌های نواری مناسب بود.
رنگ های روشن و شاد
بسیاری از لباس های فرید که این نوع سبک را میپوشید روشن و رنگارنگ بود. رنگ هایی مانند قرمز، سیاه، سفید و خاکستری محبوب بودند. لباس‌ها و اکسسوری‌ها در طرح‌های تصادفی و چند رنگ با لباس مشکی ست می‌شدند.
ساق های رنگارنگ با تی شرت های گرافیکی پوشیده می شد. تی شرت های کارتونی و تی شرت های نواری با چاپ های روشن در این سبک معمولی بودند.
لوازم جانبی زیادی
لوازم جانبی برای مد صحنه مهم بودند. آنها مجموعه‌ای از مچ‌بند و دست‌بند را روی دست‌ها و دستکش‌های بدون انگشت داشتند؛ حلقه‌های گوتیک روی انگشتانشان. گردنبندهای سنگین یا چند لایه روی گردنشان.
کمربندهای با سگک های بزرگ محبوب بودند. عینک آفتابی یک الزام بود، آن هم عینک های بزرگ.
سوراخ کردن گوش در بین بچه های صحنه رایج هست. گوشواره های بزرگ و قابل توجهی به سر می کردند. سوراخ کردن قسمت‌های دیگر نیز رایج بود، اگرچه چندان رایج نبود. برخی از آنها بر روی لب و بینی خود سوراخ شده بودند.
کفش‌ها بخش مهمی از این سبک بودند. محبوب‌ترین آنها کفش‌های ورزشی ، کفش‌های کانورس، کفش‌های ون یا کفش‌های چاک تیلور بلندتر، مارک‌های محبوبی هستند. آنها می توانند خنثی یا رنگ های روشن با بند کفش های نئون باشند. دیگر کفش‌های محبوب، کفش‌های باله یا چکمه‌های مشکی بودند
آرایش و گریم
یکی از ویژگی های این سبک موهای صاف و سیاه بود.
بچه های صحنه آرایش چشم دراماتیک داشتند – این یکی از ویژگی های اساسی سبک مد بود. آنها از خط چشم های مایع سیاه و سنگین برای مشخص کردن چشم های خود استفاده کردند. از مژه های مصنوعی نیز استفاده می شد. سایه های رنگارنگ مانند صورتی، آبی، سبز همگی مد بودند. اگر از عینک استفاده می‌کردند، مطمئن می‌شدند که این کار به چشم‌هایشان آسیب نمی‌زند.
حتما به فروشگاه ما سر بزنید تا لباس با طرح ها و رنگ های مختلف رو ببینید و لذت ببرید.
یک عنصر ضروری فرهنگ صحنه این است که چگونه موهای خود را بسازید. موهای صاف (موی صاف اتو شده) در صحنه معمول بود. مو باید چتری باشد، آن هم چتری کنار. هر مدل مویی که داشتند، لبه‌های بریده‌نشانه یک امر مسلم بود. همچنین، موها باید به طور تصادفی بریده شوند یا لایه لایه شوند و انتهای آن ناهموار به نظر برسد. برخی حتی موهای خود را به تنهایی کوتاه می کنند تا ظاهری غیررسمی و شلوغ داشته باشند.
رنگ موی دو رنگ بسیار شیک بود. رنگ پایه محبوب مو مشکی یا بلوند بود و سپس هایلایت ها به رنگ های روشن مانند بنفش، صورتی، آبی یا سبز داده می شد. اگر رنگ نمی شد، از اکستنشن مو برای داشتن همان اثر استفاده می شد. گاهی اوقات انتهای آن رنگ می شد.
لوازم جانبی مو مانند گیره های زیبا یا سنجاق های درهم و برهم برای کنترل موها استفاده می شد – آنها بیشتر تزئینی بودند تا کاربردی. آنها اغلب در یک خط یکنواخت در کنار چتری قرار می گرفتند. بند مو برای برجسته کردن مدل مو به خصوص چتری استفاده می شد. باندان یکی دیگر از لوازم جانبی مورد استفاده برای حالت دادن به موها بود. بعضی ها حتی پاپیون هم روی موهایشان می بستند. لوبیا بدون اینکه حاشیه های شما را پنهان کند پوشیده شد. هیچ چیز مدل موهای صاف و اتو شده آنها را به خطر نمی انداخت.
امروزه این سبک مد دیگر با همین نام فعال نیست – اما عناصر سبک هنوز توسط بسیاری از نوجوانان به عنوان روشی برای لباس پوشیدن کاملاً متفاوت از دیگران دنبال می شود.
شما هم این نوع سبک را دوست دارید یا نه!؟ برای ما کامنت کنید. ما را در صفحه اینستاگرام دنبال کنید.
