دختری که راه خودش رو میره
اگه درباره کوکو جونز چیزی تصور کردی، احتمالاً درست حدس زدی. اون بااعتماد‌به‌نفسه، متمرکزه، و از همه مهم‌تر، مطمئنه که داره مسیر درست خودش رو میره.
و لازم نمی‌بینه که کسی حتماً قبولش داشته باشه یا براش کف بزنه!
«راستش من آدم معمولی‌ای نیستم!» اینو با خنده توی گفت‌وگوی زوم می‌گه. «از بچگی فرق داشتم. بچه‌ها دنبال مهمونی بودن، من دنبال کار کردن. وقتی کسی می‌گه “نمی‌تونم باهاش ارتباط بگیرم”، به نظرم منصفانه‌ست.»
این صداقتش حتی بیشتر باعث می‌شه بهش حس نزدیکی پیدا کنیم. کوکو یکی از اون آدماییه که بلده به خودش افتخار کنه، بدون اینکه بخواد خودشو کوچیک نشون بده.
✨ امضای ظاهری کوکو: از ابرو تا مژه
توی دنیای مد و سرگرمی، آدم‌ها با یه ظاهر خاص شناخته می‌شن. برای کوکو، این یعنی پوست شفاف، موهای پرپشت و خوش‌حالت، و آرایش کامل.
«ابروهام بهم اعتماد‌به‌نفس می‌دن. از بابام گرفتم، یه جورایی انگار شکل آنتنن!» با خنده می‌گه و ادامه می‌ده: «از همون بچگی با دقت تمیزشون می‌کردم. ابروهای مرتب حس خاص‌بودن بهم می‌دن… ولی اگه زیادی تیز بشن، شبیه بتمن می‌شن!» 😅
👜 چی همیشه تو کیف کوکو هست؟
علاوه بر مژه مصنوعی و ضدآفتاب، یه چیز غیرمنتظره هم همراهشه: کیت وکس خانگی!
«آره، خودم وکس می‌کنم. نه پایین‌تنه! فقط زیر بغل و این چیزا. با وکس قندی شروع کردم و هنوزم خودم انجامش می‌دم. همیشه باهامه!»
👗 ظاهر جدید یا حفظ امضا؟ مسئله این است!
با اینکه سال‌هاست با یه ظاهر خاص شناخته می‌شه، گاهی دلش تغییر می‌خواد.
«با خودم کلنجار می‌رم: یه ظاهر جدید بسازم یا همینی که هستم رو تثبیت کنم؟ مثل موهای بلوند سابرینا کارپنتر. هنوز جواب قطعی ندارم. ولی مطمئنم مسیر خودم رو دارم.»
🎵 آلبوم Why Not More؟ نسخه‌ای تازه از کوکو
کوکو توی آلبوم جدیدش، از عشق، دل‌شکستگی، تنهایی، رابطه‌های سمی و عزت نفس حرف می‌زنه. هر آهنگ بازتاب یه حسه.
«می‌خواستم برای هر حسی یه آهنگ باشه. شادی، خشم، غم، دلتنگی… موسیقی باید به درد آدم بخوره. و خب، منم بزرگ شدم، تجربه‌هام واقعی‌تر شدن.»
❤️ الهام از روابط واقعی
هرچند اسم کسی رو نمی‌بره، ولی خودش گفته که آهنگ‌ها از تجربه‌های عاشقانه‌ش میان.
«بعضی رابطه‌ها باعث می‌شن بدترین ورژن خودت رو نشون بدی. یه جور رقابت مسخره راه می‌افته که کی کمتر اهمیت می‌ده. تو همچین جوی هیچ‌کس رشد نمی‌کنه.»
🎬 بازیگر؟ خواننده؟ کارگردان خودش!
سر عکاسی، خودش زاویه دوربین رو چک می‌کرد، ژست می‌داد و حتی به عکاس جهت می‌داد.
«من باید کاری کنم که هم به دردِ الانم بخوره، هم به دردِ کسی که می‌خوام بشم.»
